Voor Aidan Park is humor nooit alleen maar entertainment geweest. Het is een overlevingsmechanisme, een wapen tegen schaamte en uiteindelijk een manier om anderen te helpen hun eigen verhaal te vertellen.
Aidan: “Ik ben geboren in Zuid-Korea en mijn moeder had het daar erg moeilijk als alleenstaande vrouw. Ze besloot haar geluk elders te zoeken en we vertrokken samen, zonder geldige papieren, richting de Verenigde Staten. Via Mexico bereikten we uiteindelijk San Francisco. Ik groeide op bij mijn grootmoeder; mijn moeder was veel afwezig. Ik leerde al vroeg dat ik mij moest aanpassen om te overleven. Ik vond mijn kracht in humor.”
Op de basisschool deed Aidan mee aan een talentenshow. Hij sprak nauwelijks Engels, maar zijn fysieke comedy sloeg aan. Voor het eerst ervoer hij wat het betekent om gezien te worden – en gewaardeerd. Ook later, op de middelbare school, bleef humor zijn belangrijkste houvast. Hij werd gepest, niet alleen vanwege zijn achtergrond, maar ook omdat hij worstelde met zijn seksuele identiteit. Door grappen te maken, wist hij de aandacht af te leiden. “Humor gaf me macht”, vertelt hij. “Het zorgde ervoor dat mensen me niet konden raken.”
Pijnlijk helder
Achter de humor school echter een complex bestaan. Aidan: “Ik was een ongedocumenteerde immigrant, zonder zekerheid over mijn toekomst. Ik deed aan sekswerk om rond te komen. Op mijn negentiende kreeg ik mijn hiv-diagnose. De angst om alleen te sterven liet me niet los. Een therapeut hielp me mijn perspectief te veranderen. Ik leerde dat lang niet iedereen met hiv een eenzame dood sterft. Dat inzicht markeert een keerpunt, al bleef ik nog jarenlang zwijgen over mijn status – uit schaamte en uit angst voor de gevolgen.”
De grootste breuk in zijn leven kwam door het verlies van zijn partner, met wie hij vijf jaar samen was. Toen deze in 2018 overleed aan kanker, was Aidan begin dertig. Die dood dwong hem tot een confronterende vraag: wat hield hem tegen om volledig zichzelf te zijn? Aidan: “Het antwoord was pijnlijk helder: schaamte. Schaamte over mijn hiv-status, over mijn afkomst, over mijn identiteit als Aziatische, homoseksuele man zonder papieren. Ik realiseerde me dat ik al die delen van mezelf wegstopte”, zegt hij. “En dat dat me ongelukkig maakte.”
Ongefilterd
Rond 2012 begon Aidan serieus met stand-upcomedy. In eerste instantie bleef hij aan de oppervlakte, met veilige grappen. Maar na het overlijden van zijn partner veranderde zijn benadering radicaal. “Ik begon mijn eigen verhaal te vertellen – openlijk, ongefilterd. Over hiv. Over verlies. Over trauma. Over identiteit.
Stand-up blijkt een unieke vorm: een plek waar kwetsbaarheid geen zwakte is, maar kracht.”
Na het schrijven van zijn boek – opgebouwd volgens de logica van comedy, met ‘setup’ en ‘punchline’ – begon Aidan workshops te geven. Daarin leerde hij anderen hoe ze hun eigen verhaal kunnen vertellen via stand-up. Mensen deelden ervaringen over misbruik, verlies, mentale problemen. Vaak verhalen die ze nooit eerder hadden uitgesproken. Humor bleek een onverwachte ingang. “Als je het verpakt in comedy, wordt het toegankelijk”, zegt Aidan. “Mensen durfden te luisteren – en te delen.”
Minder alleen voelen
In 2022 richt hij YAY! op, een organisatie waarbij comedy wordt ingezet als instrument voor mentale gezondheid. De workshops combineren storytelling met humor en eindigen vaak in een optreden, waarin deelnemers hun verhaal op het podium brengen. “Het effect is zichtbaar en blijvend. Deelnemers hervinden zelfvertrouwen, voelen zich minder alleen en bouwen nieuwe relaties en gemeenschappen.”
Wat ooit begon als een manier om te overleven, is uitgegroeid tot een missie. Door zijn verhaal te delen, nodigt Aidan anderen uit hetzelfde te doen – en daarmee een stukje schaamte los te laten. “De dingen waarvoor we ons het meest schamen”, zegt hij, “zijn vaak precies de dingen die ons met elkaar verbinden.”
Dit artikel verscheen eerder in hello pride.
Tekst Leo Schenk Beeld Henri Blommers
