Ze zijn elders geboren maar hun hart is verknocht aan Nederland.
“Ik ben een van de Amerikaanse trans vrouwen die asiel heeft aangevraagd in Nederland. Niet alleen voelde ik me steeds onveiliger in Los Angeles, maar ik had ook al een aantal doodsbedreigingen gehad. Toen ik dat meldde bij de politie werd ik uitgelachen. Eerder was ik aangehouden door diezelfde politie en de dienstdoende agenten zetten hun dienstpistolen op mijn hoofd, terwijl ze allemaal trans-hatende opmerkingen maakten. Nadat de immigratiepolitie met hun razzia’s in de buurt begonnen, zette ik mijn vluchtplan in werking; ik kwam in juli 2025 in Nederland. Voor Nederlanders is het slecht voor te stellen hoezeer trans mensen in Amerika het doelwit zijn geworden van een repressieve overheid die onze levens in gevaar brengt. Ik ben niet de enige die het een genocide van trans mensen noemt, hoe heftig dit ook mag klinken. Zo kunnen trans mensen inmiddels hun geslacht niet meer veranderen in hun officiële papieren. Zelf heb ik daar nu ook last van in mijn asielprocedure hier. In mijn paspoort ben ik nog steeds een man, omdat het me niet gelukt is om dit te veranderen vóórdat Trump aan de macht kwam. Voor de ambtenaren hier die zo goed als mogelijk de strenge regels rondom asiel moeten uitvoeren, is zoiets natuurlijk een flink complicerende factor. Ondertussen houd ik mijn hart vast en hoop dat het goed komt, ik zou niet weten waar ik anders naartoe zou moeten. In Nederland voel ik me veilig.
Iets wat ik nu wel heel erg mis, is werk. Zolang ik in de procedure zit, mag ik niet werken. Ik heb mijn leven lang altijd hard gewerkt. Ik werkte in de horeca en in de fitness-industrie, maar had ook een eigen bedrijfje in huidverzorging. Werk bepaalt toch voor een groot deel je identiteit, naast dat het in de Verenigde Staten belangrijk is werk te hebben voor je zorgverzekering. Dat wordt deels door je werkgever betaald. Sinds 2007 weet ik dat ik hiv heb, dus die verzekering is altijd erg belangrijk voor me geweest. Gelukkig heb ik altijd goede zorg gehad. Ik werk nu hier als vrijwilliger voor de Hiv Vereniging. Ik help andere trans vrouwen om goede hiv-zorg te krijgen. Gewoon mee naar het ziekenhuis. Veel trans mensen zijn door hun eerdere ervaringen heel wantrouwend naar witte jassen, terwijl vertrouwen in je arts natuurlijk de basis is van elke hiv-behandeling.”
Dit artikel verscheen eerder in hello pride.
Tekst GJ Wielinga Beeld Henri Blommers
