Als je 13 jaar lang een geheim bewaart, dan wordt dat een deel van wie je bent. En als je dan besluit dat los te laten: wie ben je dan zonder?
Toen ik in 2012 mijn diagnose kreeg, veranderde dat alles. Vooral vanbinnen, want de wereld was hetzelfde gebleven. ʼs Avonds om 20.00 uur ging gewoon het doek weer op. Ik speelde zong en danste, kreeg applaus en ging naar huis. Maar daar, alleen, was alles anders. Hoe ik naar mezelf en naar de toekomst keek. Ik voelde al snel dat ik er ooit iets mee moest of wilde doen. Ik wilde het een reden geven dat het mij was overkomen. Maar ik wist ook dat ik daarvoor aan de slag moest. Dat was een proces met heel veel vallen en opstaan. Uiteindelijk deed ik er dus 13 jaar over! Afgelopen november kreeg ik de kans om ‘het’ te vertellen, aan de tafel van Eva Jinek. En toen veranderde weer alles. Gek eigenlijk hoe één dag weer alles op z’n kop zette. Ik moest mezelf, net als toen, opnieuw leren kennen en het voelde vreemd dat iedereen het ineens wist. Ik mocht het loslaten, maar als je het geheim zolang meedraagt, is dat loslaten ook weer een proces op zich. Een proces dat ik echt had onderschat.
Heel langzaam ontvouwde zich een nieuwe binnenwereld. Waar ik mezelf weer veel leuker vond en weer op waarde kon schatten. Ik vond het een mooie ontdekking dat het voor mij zoveel betekende. Maar, nog mooier: ik merkte dat de actie ook voor anderen iets had gedaan. De berichten uit het land waren zo liefdevol, hartverwarmend en steunend. Het is echt een wonderlijk gegeven dat iets wat zoveel narigheid had gebracht, ineens omdraaide. Het is iets heel prachtigs geworden. En ik kon het al zeggen, maar nu helemaal: “Ik ben dankbaar voor mijn hiv”. Het heeft me een schop onder m’n hol gegeven om mijn best te doen om gelukkig te zijn en een mooi leven te leiden.
En dat is gelukt, ik heb twee prachtige kinderen, ik ben gezond en gelukkig… Life is good! En nu? Geen idee. Ik hoop dat ik mensen kan blijven inspireren om ook uit het donker te stappen, en een stap te zetten om iets gelukkiger in het leven te staan. Ik kan het nu in ieder geval hardop zeggen, zonder enige schaamte of angst: Ik ben Ivo en ik heb hiv.
Tekst Ivo Chundro Illustratie Gertie Jacquet
Kijk hier naar het interview dat Ivo gaf aan Eva Jinek in haar talkshow eind vorig jaar.
